Ik had al jaren een diamond painting-set in mijn studio liggen. Eentje van een mooi oud-Hollands schilderij met een vaas bloemen. Destijds gekocht als verjaardagscadeau voor vriendin (die ‘m overigens binnen no-time af had, althans zo leek het) en ook voor mijzelf besteld. Ik had een voorzichtige start gemaakt, maar kon er niet goed inkomen. Dus het bleef liggen. Tot enkele weken geleden, toen ik voor mijzelf een nieuwe plek aan het einde van de eetkamertafel had geclaimd. Een lichte plek met uitzicht op de tuin. Perfect licht om iets creatiefs te doen, maar verf leek mij teveel gedoe. Dus pakte ik mijn diamond painting-set er weer bij. En waarempel, ik kreeg de smaak te pakken!
Ik ontdekte dat werken aan een diamond painting enorm meditatief is. Soms was het fijn om met mijn volle aandacht bezig te zijn, maar ik merkte ook dat ik (zeker wanneer ik grote vlakken moest vullen met dezelfde kleur diamantjes) mijn gedachten kon laten afdwalen. Steentje voor steentje komt de afbeelding steeds meer tot leven. Een soort van pixelart, of zoals oma’s dat vroeger met kruissteken deden. Ik had verder nog geen speciale tools, behalve de meegeleverde plastic pen en was. Dat laatste zorgt ervoor dat de diamantjes aan je pen blijven kleven, zodat je ze op kunt pakken en plaatsen op je – plakkerige – canvas.
Inmiddels is mijn eerste diamond painting (formaat A3) helemaal af en ingelijst. Helaas kwam er vrij snel al een steentje los, dus heb ik toch maar een zogenaamde sealer (gewoon een vloeibare lijm die transparant opdroogt) gekocht en erop gesmeerd. Ik heb niet voor niks urenlang diamantjes geplakt om ze vervolgens allemaal onderin mijn fotolijst te vinden!
Met mijn tweede canvas ben ik goed en wel gestart. Ditmaal een dromerige Ghibli-stijl afbeelding van een heks die op een bezemsteel door de lucht vliegt (haar kat bungelt ook ergens). Hetzelfde formaat, maar wel een ander belangrijk verschil: deze diamond painting is met vierkante steentjes in plaats van ronde. Op Reddit had ik gelezen dat ronde steentjes makkelijker zijn voor beginners en dat je preciezer te werk moet gaan met vierkante steentjes. Ik was benieuwd of het mij tegen zou staan; maar niets bleek minder waar: ik vind het zelfs fijner werken dan ronde steentjes!
Ook besloot ik te investeren in een elektrische vacuümpen. Deze is oplaadbaar en kan steentjes oppakken d.m.v. (lichte) zuigkracht in plaats van wax. Dit zou volgens diamond painting-fans op Reddit een waardevolle investering zijn: het geeft minder gedoe dan wax – wat je telkens moet vervangen als het niet meer “plakt” en wat ook restjes achterlaat op je canvas – en je kunt er sneller mee werken. Nou, ik ben om!
Een opbergtas met losse doosjes voor alle verschillende kleuren diamantjes volgde al snel, evenals het zogenaamde “release paper” waarmee ik het canvas kan onderverdelen in kleinere vakken. Dit werkt netter, omdat je slechts een klein vakje per keer blootlegt en vult met steentjes, waardoor je canvas niet onnodig (huisdier)haren en stof aantrekt. Ik moet bekennen dat het ook veel leuker is, omdat je met verschillende kleuren tegelijk werkt. Die afwisseling, gecombineerd met het afgebakende stuk canvas, maakt dat ik vaker aan mijn diamond painting wil werken.
Ik heb gemerkt dat diamond painting net als marmite is – you either hate it or love it. Heb jij weleens een diamond painting geprobeerd?
